Moordneigingen

Het enige van de winter dat ik echt leuk vind, is het moment dat ik mijn ‘vogelvoedselbank ‘ kan installeren. Als de eerste pindazakken, vetbollen en ander wintervoedsel te koop zijn, kom ik met zakken vol thuis. Opgesteld vlak bij mijn raam van mijn kantoor, kan ik elke morgen als de schermer veranderd in daglicht, volop genieten van de vroege vogels, die mijn ‘voedselbank’ al lang weer hebben ontdekt. Nu bevind ik mij in de uitzonderlijke positie, dat ik nogal achteraf woon, met een zee aan hoge bomen en volop natuur. De meest vreemde vogels ontdekken de ‘voedselbank’ en maken gretig gebruik van de opgehangen pindas, vetbollen en andere lekkernijen. De commercie springt gretig in op de behoefde van de consument, om onze fladderaars bij te voederen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, dat ze aan mij een behoorlijke klant hebben, want ik blijk een overdrijvingdrang te hebben, onze fladderaars een overdaad aan voedsel voor te zetten.

Natuurlijk zullen de echte ’vogelaars’ roepen; Mens, doe niet zo achterlijk, ze vinden genoeg voedsel en dit soort van bijvoeding is totaal niet gewenst. Pure verwennerij! Dat zal best, maar ik ben ook zo egoïstisch ingesteld, dat ik de dans der vinken, roodborstjes en de sinds kort nieuwe gast, een bonte specht, niet wil missen. Bovendien houden wilde hazen elke ochtend vergadering op mijn grasveld, en rennen de eekhoorns zich een rotje van de ene naar de andere boom, en slaan uiteraard mijn opgehangen pindas niet over. Dit schouwspel als ochtendritueel, waarbij ik mijn gedachten kan ordenen, kijkend naar de drukte van mijn gevederde vrienden. Soms heeft het roodborstje de gewoonte op de vensterbank te zitten, mij strak aan te kijken en tikkend met zijn snavel tegen mijn kantoorruit, een morgengroet te uiten. Ook het eeuwige trio wilde duiven zijn vaste gasten.

Met veel genoegen bekijk ik dit gebeuren! Het is een drukte van belang, landen en stijgen en ik denk zelfs dat Schiphol hier niet tegenop kan. Prachtig om te zien, en vooral om van te genieten. Een pracht van natuurlijk gebeuren, en de hiërarchie werkt automatisch. Het inspireert mij vaak tot mooie gedachten en de simpelheid van de natuur.

Maar, er zijn ook boeven onder de fladderaars. Gevleugelde nietsnutten, die me tot op mijn bot ergeren. Achter in de hoge bomen zitten roetzwarte roeken, kraaien en andere soort van vogelcriminelen. Maar de ergste zijn de Vlaamse gaaien, die de brutaliteit hebben zich te goed te doen aan het door mij opgehangen voedselpakket, en totaal geen gene voelen, om vlak bij het huis te komen, de kleine vogels bijna een hartverlamming bezorgen en mijn adrenaline tot het kookpunt brengen. Ik vermoord ze, roep ik dan, waarbij mijn huisgenoten in koor roepen, dat gaat niet want het is een beschermde vogelsoort. Grrrrrrrr…

Heel soms komt buurman kater even kijken en de vogelbende neemt dan een vlucht naar hogere sferen. Maar de linkerd heeft iets leuks bedacht, onder een grote uit de voegen gegroeide conifeer een schuilplaats te zoeken om vooral de voedselbank in de gaten te kunnen houden en wellicht uit op een smakelijk hapje. Allemaal nog te tolereren, maar als de Vlaamse gaai komt, steek mijn woede op tot een ware novemberstorm.

Toevallig stond gisteren in een van onze landelijke dagbladen dat er sprake was van een ware gaaieninvasie. 100.000 Vlaamse gaaien op Nederlands grondgebied. Oké, overdrijven is ook een vak, maar ineens bedacht ik, hebben die krengen mijn achtertuin uitgezocht om te overwinteren?

De ‘voortdurend krassende eikelzoeker’ verzoek ik vriendelijk mijn erf te verlaten en zich elders op te houden. Het schijnt een goed broedjaar te zijn geweest en dat vogeltuig komt als immigrant vanuit Tsjechië en Slowakije, zomaar en zonder inburgeringcursus.

Ik zal mijn moordneigingen bedwingen en een groot bord van zilverpapier plaatsen in de tuin met het opschrift: Verboden terrein voor Vlaamse gaaien.

Want ze hebben een hekel aan zilverpapier en nu maar hopen dat ze kunnen lezen. Of ik stuur buurman kater er op af, kunnen ze mij in ieder geval niet beschuldigen van massamoord!

© Maydana

Voedselbankbezoek

Toen mijn kids klein waren was ik vrijwilliger bij de Zonnebloem, dan bezocht ik wekelijks iemand die niet naar buiten kan, en collecteerde ik jaarlijks voor de Nierstichting en voor de Hartstichting, ook was ik vrijwilliger bij de Capelse verpleeghuizen, en bestuurslid van de peuterspeelgroep, oudercommissielid op de lagere school en leesmoeder, en nog wel wat dingetjes.

Toen de kids het huis al uit waren, ben ik collectant gebleven, ook toen ik in Drenthe woonde. In de periode dat ik in de omgeving van Arnhem woonde heb ik me aangemeld bij de Buddyzorg Gelderland. Ik kwam in contact met de daklozen opvang en verslaafdenzorg. En vanuit de buddyzorg bezocht ik wekelijks een ‘cliënt’, die door persoonlijke omstandigheden buiten de maatschappij dreigde te vallen door ziekte. De buddyzorg voorziet er in dat mensen door een buddy geholpen worden om naar buiten te gaan, om contact te houden buitenshuis, om eens te kunnen praten over hun ziekte, anders dan met een hulpverlener in de reguliere zin.

Waarom ik dit vertel? Om duidelijk te maken dat ik altijd vrijwilligerswerk heb gedaan, en niet nu ineens pas wat van me laat horen. Ik wil er graag over vertellen, dat dan weer wel.

Al tijden wil ik helpen bij de voedselbank, helpen inpakken en weten hoe het in elkaar zit, heel dat voedselbankgebeuren. Maar omdat ik overdag werkte, kon ik niet als vrijwilliger aan de slag, ik had contact opgenomen, maar alle activiteiten vinden overdag plaats.

Nu ben ik zelf zonder werk en ik heb me aangemeld. Afgelopen donderdag ben ik voor het eerst gegaan. Er zijn heel wat voedselbanken in Nederland. Er zijn 8 regio’s, met 120 vestigingen. Ik ging naar de vestiging aan de Keileweg in Rotterdam.

Ik had contact opgenomen en was van harte welkom om mijn handen te laten wapperen. Met de bus en metro toog ik naar het Marconiplein en liep het laatste stuk. Daar kwam ik bij een grote loods en het was er al een drukte van belang. Allerlei mensen kwamen aangelopen en zaten er al te wachten op het startsein. Anderen waren bezig met de voorbereidingen om de lopende band en de artikelen en kratten voor het inpakken van de pakketten klaar te zettenen. Heftrucks reden af en aan. Ik moest me melden bij Willem en die vertelde me waar ik terecht kon, om mijn jas op te hangen, mijn tas, die een onhandig iets bleek, ergens onder te brengen, en een kop koffie met de andere vrijwilligers te drinken.

Alle laagjes van de bevolking waren vertegenwoordigd, mensen zoals jij en ik, dat stemde me vrolijk, dus de ene hand wast wel degelijk de andere, om de uitdrukking te gebruiken. We zijn op de wereld om elkaar te helpen. En dat was dus ook zo.

Toen werd het startsein gegeven, en liepen we allemaal naar de lopende band, een eenvoudige band, niks mechanisch, maar met van die rollen waar kratten overheen geschoven kunnen worden. Links en rechts naast de band, zie de foto’s, stelden we ons op, en achter ons de pallets met goederen. Aan het begin van de band, werd een krat op de band gezet, en het eerste artikel in het krat gedaan, en zo verder, de krat kwam bij mij en ik moest blikjes soep in het krat doen, zo had ieder een ander artikel. Achter mij werd steeds mijn voorraad aangevuld, die ik dan in de kratten deed. Vele handen maakten licht werk. Het gaf me een overweldigd gevoel, zo velen die allemaal hier de kratten kwamen helpen vullen. Ik maakte praatjes, en kwam dingen te weten, om elf uur zou er pauze zijn en men verwachtte om 13 uur klaar te zijn.

In de kratten werden flessen vruchtensap gedaan, blikjes soep, tomatenketchup, brood, dreumesmelk, toetjes, pakjes poeder voor pudding, halvarine, sla, tomaatjes, thee, ontbijtkoek, gewoon allerlei dagelijkse dingen.

Er was een vrouw van rond de 40, zij kwam hier al een tijdje, ze zat ook zonder werk, en wilde altijd al helpen. En er was een echtpaar dat al met pensioen was, ze hadden het zelf niet nodig, maar wilden gewoon iets goeds doen. Er was een vrouw die in de zorg had gewerkt, en was stuk gelopen op de reguliere voorzieningen, ze had het zo ontzettend naar haar zin bij de voedselbank, ze had haar heftruckdiploma hier gehaald en wilde eigenlijk niet meer aan de slag in de zorg. Maar het UWV had zo haar regels.

En dan ik, zelf nu in de ww, en iemand die gewoon haar handen altijd wil laten wapperen op alle mogelijke manieren.

Ik sprak met de mensen die het organiseren en maakte kennis met de zus van Setkin Sies, politicus van de ChristenUnie in Rotterdam. De zus, Assilla Sies, vertelde dat als ik meer wilde weten, dat ik dan toch echt bij haar moeder moest zijn. Ik wist al dat Clara Sies en haar man Sjaak de voedselbank in Nederland leven hadden ingeblazen. Na afloop van de werkzaamheden zou ik een gesprek met haar krijgen.

Het was een gezellige boel, iedereen was aardig en waren ondanks de hoge werkdruk geen onvertogen woorden. Behulpzaamheid en tolerantie stonden hier hoog in het vaandel. En dat in een grote groep van mensen van allerlei pluimage en kleur en afkomst.

Tijdens het koffiedrinken, kwam iemand vertellen dat er getrakteerd werd op karamels, een knul, haar zoontje van 11 was jarig. Hij stond daar zo blij erbij. Helemaal gewend aan al die mensen, en vierkant achter heel het fenomeen van wat de voedselbank betekent, dat was duidelijk. Zijn moeder was iemand van de leiding.

Na de koffie gingen we verder, en tegen enen waren we inderdaad klaar. Er klonk een sein, een soort toeter, er werd geklapt en geroepen. Aan het einde van de band ging Willem staan en hij riep dat we 2660 kratten hadden ingepakt in die vier uur dat we bezig waren. Geweldig. Ik kreeg er kippenvel van en voelde me trots, we juichten allemaal. In een mum van tijd veranderde de groep, men keerde zich om en er werd opgeruimd, schoongemaakt, karton kleingemaakt en in rolcontainers gedaan, de kratten opgestapeld, de vloer geveegd, wat een samenwerking zonder taakverdeling. Gaaf, iedereen pakte gewoon aan.

Daarna ging ik mee met Arjan, omdat ik een gesprek had gevraagd met Clara, hij bracht me naar de andere loods, waar ook nonfood opgeslagen stond. Dat werd op andere momenten ingepakt. Het is wel een bedrijf dat alle werkdagen van de week operationeel is.

2010 04 01 001 voedselbank

2010 04 01 002 voedselbank

2010 04 01 003 voedselbank

2010 04 01 004 voedselbank