Waarom journalist?

Het liep tegen de deadline, met warrig haar en een overmaat aan stress, geobsedeerd door het artikel, om alles op tijd gereed te krijgen. Geconcentreerd keek ze naar het beeldscherm waar de letters dansend hun spel speelden.

Ze was al aardig op leeftijd, haar beroep had haar cynisch en ondoorgrondelijk gemaakt. Ze sprak weinig en rook naar Malboro, gemengd met een veel te sterk parfum. Haar voorhoofd gefronst, haar ogen starend naar de door haar opgeschreven woorden. Ze was een soort van waakhond over de rechtelijke macht; beroep journalist.

Honderd jaar geleden had ze besloten journalistiek te studeren. Een vrij beroep met grote mogelijkheden. ‘Ik wil erbij zijn’; als de rechtelijke macht in de fout gaat, als rechters blunderen en daders vaak lachend met vrijspraak de rechtbank verlaten Ik wil weten waarom zoiets gebeurd, hoe het gebeurd en wie het veroorzaakt heeft. Dat was wat ze wilde, rechtbankverslaggever en zo sleet ze haar leven tussen de rechtelijke macht en goedgebekte in toga verkleedde advocaten. Ze was gedreven, veel te gedreven en was vergeten, dat er nog meer was in dit leven, als rechtbanken en corrupte politiekorpsen, foute agenten en niet onafhankelijke rechters.

Maar de waakhond was ze al lang niet meer. In het begin was het vak leuk, maar nu kende ze het riedeltje wel. Ze wist het wie, wat, waar en waarom! Ze kende veel rechters, de wel of niet zo briljante officieren van justitie, persofficieren, politievoorlichter, maar ook de anonieme tipgevers bij naam. Veel te laat kwam ze er achter dat de wereld van justitie nooit de hare zou worden, ze schreef er alleen maar over. Al heel lang wist ze niet meer wat het betekende mens te zijn.

Ze was journalist, en dat bleef ze vierentwintig uur per dag, op visite, feestjes, en familiebezoek, bleef ze journalist.

Er waren  teveel slapeloze nachten,  soms dacht ze teveel aan de voorbije dagen op de rechtbank, of de persconferentie van de politie. Wanneer ze weer eens niet kon slapen telde ze haar schapen met vijf poten. Opnieuw staarde ze naar haar scherm, de letters dansen niet meer, maar stonden levenloos stil. De cursor knipperde onophoudelijk en wachtte.

Ze dacht na. Over haar wereld, maar vooral waar ze over schreef. ‘Deze wereld is een grote puinhoop’’, dacht ze, en eigenlijk wil ik hier geen deel meer van uit maken.

De wereld lijkt een grote puinhoop, en eigenlijk wil ik daar geen deel van uit maken, tikt ze op haar scherm in levensgrote letters. Ze vergeet haar deadline en zonder verder na te denken verlaat ze de redactie, en voor het eerst in haar leven zal ze de deadline niet halen!

© Maydana

Journalist worden

Jaren geleden had ik de ambitie om journalist te worden. Tot dat ik beelden op tv zag, waarbij journalisten en fotografen voor hun werk (!) verslag legden, schriftelijk en in beeld, over hoe iemand in elkaar werd getrapt, zij stonden er bij en keken er naar. Of hoe zij enige andere ellende voor de kijker en lezer vast legden, zonder op de een of andere manier in te grijpen.

Op dat moment heb ik mijn droomwens opgegeven. Een journalist kan niet spreken van integriteit, kan niet neutraal zijn, kan niet betrokken zijn bij wat zij doen en laten. Waarom niet: zij geven enkel iets weer, als een dood ding, zijn zij het toetsenbord en de camera, meer niet. Hen kan niets aan gerekend worden. Jammer genoeg beseffen zij te weinig, wat hun invloed is en het gevolg. Gekleurdheid komt nog veel te veel voor. #Joostmaghetweten

Blogje naar aanleiding van dit artikel: http://tinyurl.com/37bg7zu

Winnende foto Worldpress: man wordt gestenigd tot de dood er op volgt