Groene droom en linkse werkelijkheid

Volwassen en onvolwassen, elitair en volks, het zijn kreten die allemaal over het beeldscherm dartelen als er wordt gediscussieerd over een nieuwe missie in Afghanistan. Door allemaal mensen die hetzelfde recht denken te hebben op het gelijk. Daar tussendoor walsen enkele “deskundigen”  waarvan de deskundigheid betwijfeld mag worden omdat zij zich altijd alleen maar beperken tot een heel klein deel van de argumenten of van het thema. Zij spreken over bondgenootschappen of terroristen alsof het allemaal vanzelfsprekendheden zijn en vooral ook over iets vaags als ” de internationale gemeenschap”  alsof daarbij direct een duidelijk beeld te geven is.

Eén van de leukste argumenten om opnieuw naar Afghanistan te gaan vind ik altijd de opmerking: “we mogen ons werk niet half afgemaakt achterlaten”.  De grote vraag daarbij is welk werk de spreker in zo’n geval precies bedoelt: het werk dat hij denkt dat we daar aan het doen zijn of het werk dat we er in feite aan het uitvoeren zijn? Voor de aardigheid: in de plannen is de bouw van maar liefst 8000 scholen opgenomen. Daarvan zijn er niet meer dan enkele tientallen verwezenlijkt. Een aantal daarvan is inmiddels ook weer opgeblazen en bovendien worden ze lang niet allemaal bezocht. Hoe is het toch mogelijk dat je als goedwillende “mediator”  maar zo weinig enthousiasme bij je cliënt opwekt?

Wie bang is “het werk” halverwege af te moeten breken, zou zich eerst eens moeten afvragen of dat werk wel gewenst wordt en …of het enige bijdrage levert aan welke doelstelling dan ook. Met de verwatenheid van iemand die de feilen in eigen samenleving over het hoofd ziet, zijn we daar bezig “democratie”  te brengen. Een maatschappijvorm die we zelf niet eens beheersen, dat blijkt dag in dag uit.

Het werk dat we in Afghanistan denken te doen, is het verlenen van een soort ontwikkelingshulp waarmee de Afghaanse ssamenleving meer op de onze moet gaan lijken. Stabiliteit is een term die daarbij veelvuldig wordt gehanteerd. In feite komt het er op neer dat het land een startkwalificatie krijgt om te voldoen aan onze culturele en politieke waarden en normen. Dat is de droom. De werkelijkheid is heel anders.

De werkelijkheid is dat wij een samenleving verstoren op basis van een soort betweterschap en voor die verstoring van een cultuur krijgen wij geen applaus. Als het om een diersoort zou gaan, zou het ecologie heten en zouden we dat begrijpen. Nu het om mensen gaat, menen wij dat zij nog niet begrijpen hoeveel geluk we hen brengen. Dat is koloniale arrogantie ten top. Daarbij zijn we zo arrogant dat we bestaande structuren op de koop toe nemen als zij maar een schijn van stabiliteit in het land kunnen bewerkstelligen: nepotisme, corruptie, afhankelijkheden…daarbij maken we onszelf wijs , we dromen, dat de door de regering van Karzai gepraktizeerde corruptie zal leiden tot de vorming van centraal gezag.

De werkelijkheid is dat die corruptie alleen maar leidt tot meer verdeeldheid omdat “centrale”  en meer lokale machthebbers er allemaal op uit zijn hun eigen corruptie tot de dominante vorm van corruptie te maken. En ondertussen verstoren we het dagelijks leven van honderdduizenden mensen die voor het “overleven”  van die corruptie afhankelijk zijn. Dat zijn ze al eeuwen en dat gaan wij niet veranderen in een jaar of tien.

Tenslotte is er ons vermeende eigenbelang, de gedachte dat ons optreden in Afghanistan iets zou doen in de “strijd tegen het terrorisme”. De vraag is welk terrorisme? Het terrorisme dat ééns in de 100 jaar een paar gebouwen in New York in elkaar dondert? Hoe erg ook, je kunt dat nauwelijks een bedreiging van onze cultuur noemen. opgeblazen zinnen als ” de wereld is veranderd”  camoufleren het feit dat die wereld juist helemaal niet is veranderd. Geweld en tegengeweld hebben elkaar altijd achtervolgd.

De “verschrikkelijke terroristische bedreigingen”  waarin wij van onze bestuurders moeten geloven en waarvoor wij van onze media bang moeten zijn, bestaan niet in de omvang waarin ze ons worden voorgeschoteld. Bovendien zijn de bedoelde terroristen uit Afghanistan al lang vertrokken naar Yemen, Somalië en …Pakistan. Hoe langer onze jongens en meisjes in Afghanistan vast blijven zitten, des te meer succes hebben deze terroristen overigens wel. Zij zien kans aanzienlijke kapitalen weg te sluizen in projecten die ons niets opleveren. Dat datzelfde geld beter ingezet kan worden binnen onze landsgrenzen is inderdaad één van de dingen waarin de PVV gelijk heeft.

Daarbij komt dat wij als “bondgenootschap”  toch wel erg zielig van karakter zijn als wij het voor onze samenhang nodig hebben om eindeloos gedachtenspinsels en spoken die uit onze eigen angsten voortkomen, na te jagen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Dali – kitten #h

Op 8 december hebben we twee kittens opgehaald bij een man die zich voordeed als fokker van persjes, maar die dus een handelaar blijkt te zijn. Onwetend en ook naïef zijn we in zijn praatjes getrapt over papieren en inentingsboekjes, maar ook over het afwezig zijn van de mama. De katjes lagen bij een ander nestje en hun mamakat.
Het jongetje van de twee kittens, was alarmerend stil en steeds stiller, hij at niet en wilde niet spelen. Zie dit artikel http://tinyurl.com/2e6p3gl
Met vrouw en macht en kracht en liefde en inzet, proberen we Dali, het meisje, groot te krijgen. Ze is wel levendig en ze eet inmiddels zelfstandig en wordt ook al wat zwaarder. Haar gewicht toen we haar kregen was 250 gram, en gisteren woog ze 450 gram.
Van de week waren we geschrokken, Dali kreeg allerlei kale plekken, we keken elkaar aan, Gonny en ik. We ontdekten bij Gonny een rode plek op haar schouder, och nee, ringworm, dus we hebben alles opgezocht op internet. Maandag na kerst actie: allebei naar de huisarts en medicijnen vragen, en Dali ook alweer naar de dierenarts.
Ik kon maandag avond terecht met Dali, de dierenarts vind haar erg aandoenlijk, de kale plekjes om haar oogjes en mondje en neusje leken wel een maskertje, ze kijkt altijd heel wijs en helder uit haar oogjes en ook nu keek ze zo van, wie doet me wat. Nou ik doe haar wat, ik kreeg een medicinale shampoo mee, omdat elk ander medicijn voor haar nog te zwaar is, ze weegt dus 450 gram. Voor haar oogjes kreeg ik zalf, want daar doe je geen shampoo in tenslotte. Hele sessies zouden het weer worden dus. Vier keer daags oogzalf, en twee maal per week wassen met die shampoo, die als een soort zalf in haar huidje moet trekken.
De dierenarts heeft de verklaring tegen de handelaar René Daiment ingevuld, die heb ik vandaag opgestuurd dus naar de Stichting Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming.
‘s Avonds heb ik de man nog gebeld om hem wederom te wijzen op wat er aan de hand is, en hem daarmee zijn verantwoordelijkheid duidelijk te maken, dat hij verkeerd bezig was.
Hij wil er niet aan en ontkent alles, de andere katjes zijn al verkocht ….. ook te jong dus … en misschien ook wel ziek …. Hij zegt dat we hem dan maar een rechtszaak aan moeten doen, …. ik heb het daar niet over gehad …. we denken er over …

Nou, dat wassen en druppelen heb ik vandaag geweten … een hele operatie is het, met een heftig protesterend klein katje. De shampoo moest intrekken en na 10 minuten pas worden uitgespoeld, ik geef het je te doen. Het kleine scharminkel miauwde klagelijk, alsof ik haar mishandelde
Ze moest opdrogen in de gewone omgeving, dus niet met behulp van de föhn, wat ik anders wel deed. Dali bibberde vreselijk en zocht zelf al direct de warmtelamp op. Nu ligt ze samen met Clementine die uit haar holletje kwam en bij haar kwam liggen …
Ik wens dat ze er snel bovenop is, want ik vermoed dat dit erg veel van haar vergt.

@SonjaSuper en @Gon68

01414

0066

0099