Nog meer lijken in de kast?

Afgelopen maandag meldde een landelijk dagblad dat het Tweede-Kamerlid Dion Graus, niet te verwarren met Gaus, ‘apetrots ‘ was op zichzelf, en alles wat hij de afgelopen jaren had aangeraakt in goud was veranderd. Als een heuse foto dit artikel niet had gesierd, was het zeker aan mijn aandacht ontsnapt. Bah…brrrr…dacht ik, niet op maandagmorgen. Gezien deze niet bepaald mijn favoriete dag is, altijd met de nodige startproblemen, viel het artikel over deze ‘Limburgse ridder ‘ helemaal verkeerd in mijn opstartfase.
Nu heb ik toch al niet veel op met deze enigszins smoezelige man, en ik mij telkens afvroeg waarom onze blonde ambitieuze god, van die rare discipelen had gekozen.

Dan blijkt, dat al vijf leden van de PVV met justitie in aanraking zijn geweest.

Ik krijg spontaan Youp van ’t Heck neigingen , Bückler visioenen , en denk afvoeren die handel. Google leert mij dat deze rasechte Limburger nou niet echt veel heeft gepresteerd in de afgelopen kamerjaren.
Dat zijn zitvlees zich uitermate prettig voelt in het blauwe pluche, moge daarom geen twijfel hebben.
Maar Google vermeldde ook dat deze ‘Ridder ‘ zich schuldig had gemaakt aan huiselijk geweld en zijn zwangere vriendin de nodige klappen had verkocht. Dezelfde vriendin die nu een film gaat maken over het leven van de laatste Limburgse Ridder. Als ik haar een goede raad mag geven, laat de camera maar aanstaan, je weet maar nooit welke beelden we ooit nog te zien krijgen. Losse handjes, gouden handjes!

Elke keer als deze man zich vertoont in een van onze overvloedige praatprogramma’s, lopen de koude rillingen over mijn rug en bedenk ik, hé man doe eens iets aan jezelf. Loop die kapper niet steeds voorbij, en een mediatraining zou beslist geen overbodige luxe zijn. Tevens bekruipt mij het gevoel dat hij bij de verkeerde partij zit, met zijn gezever over dieren. Maar ik zou Thiemen goed begrijpen als zij deze “no-nonsense ridder ‘zou weigeren. Begrijpt u mij niet verkeerd, ben gek op dieren, maar dit zinloze gepraat over iets waar hij geen verstand van heeft, is tijdverspilling. Dit is overigens een snier naar de redacties van praatprogramma’s, die deze onverlaat steeds opnieuw uitnodigen.

Gedoogbeleid
Nu kan onze blonde ‘Ludwig ‘ zich wel verschuilen achter gedogen, maar ik krijg zo langzaam het gevoel dat wij moeten gedogen wat betreft zijn volgelingen. Bokskampioen Hero Brinkman, stalker en pestkop Eric Lucassen en smoezelige Dion Graus, met zijn gouden handjes, die blijkbaar geen moeite heeft een vrouw te meppen.
Daar inmiddels bekend is dat vijf leden van deze partij al in aanraking zijn geweest met justitie, lijkt het mij zinvol dat goed screenen en van de vereiste middelen zou moeten zijn, en deze partij zich ontdoet van deze hangpolitici. Tenslotte kan men hier niet echt spreken van ‘Paradepaardjes’
Zover ik ben ingelicht dienen volksvertegenwoordigers van onbesproken gedrag te zijn.

Hoe makkelijk is het om je te verschuilen achter een gedoogbeleid. De vraag wie gedoogd wie? Antwoord; zou het niet weten. Dit gedoog ik in ieder geval niet, en vraag mij af waarom hier nu eens geen tijd aan wordt besteed om eens na te gaan, welke lijken er nog meer uit de kast komen, in plaats van dat gezeur over dubbele paspoorten.

© Maydana

Moordneigingen

Het enige van de winter dat ik echt leuk vind, is het moment dat ik mijn ‘vogelvoedselbank ‘ kan installeren. Als de eerste pindazakken, vetbollen en ander wintervoedsel te koop zijn, kom ik met zakken vol thuis. Opgesteld vlak bij mijn raam van mijn kantoor, kan ik elke morgen als de schermer veranderd in daglicht, volop genieten van de vroege vogels, die mijn ‘voedselbank’ al lang weer hebben ontdekt. Nu bevind ik mij in de uitzonderlijke positie, dat ik nogal achteraf woon, met een zee aan hoge bomen en volop natuur. De meest vreemde vogels ontdekken de ‘voedselbank’ en maken gretig gebruik van de opgehangen pindas, vetbollen en andere lekkernijen. De commercie springt gretig in op de behoefde van de consument, om onze fladderaars bij te voederen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, dat ze aan mij een behoorlijke klant hebben, want ik blijk een overdrijvingdrang te hebben, onze fladderaars een overdaad aan voedsel voor te zetten.

Natuurlijk zullen de echte ’vogelaars’ roepen; Mens, doe niet zo achterlijk, ze vinden genoeg voedsel en dit soort van bijvoeding is totaal niet gewenst. Pure verwennerij! Dat zal best, maar ik ben ook zo egoïstisch ingesteld, dat ik de dans der vinken, roodborstjes en de sinds kort nieuwe gast, een bonte specht, niet wil missen. Bovendien houden wilde hazen elke ochtend vergadering op mijn grasveld, en rennen de eekhoorns zich een rotje van de ene naar de andere boom, en slaan uiteraard mijn opgehangen pindas niet over. Dit schouwspel als ochtendritueel, waarbij ik mijn gedachten kan ordenen, kijkend naar de drukte van mijn gevederde vrienden. Soms heeft het roodborstje de gewoonte op de vensterbank te zitten, mij strak aan te kijken en tikkend met zijn snavel tegen mijn kantoorruit, een morgengroet te uiten. Ook het eeuwige trio wilde duiven zijn vaste gasten.

Met veel genoegen bekijk ik dit gebeuren! Het is een drukte van belang, landen en stijgen en ik denk zelfs dat Schiphol hier niet tegenop kan. Prachtig om te zien, en vooral om van te genieten. Een pracht van natuurlijk gebeuren, en de hiërarchie werkt automatisch. Het inspireert mij vaak tot mooie gedachten en de simpelheid van de natuur.

Maar, er zijn ook boeven onder de fladderaars. Gevleugelde nietsnutten, die me tot op mijn bot ergeren. Achter in de hoge bomen zitten roetzwarte roeken, kraaien en andere soort van vogelcriminelen. Maar de ergste zijn de Vlaamse gaaien, die de brutaliteit hebben zich te goed te doen aan het door mij opgehangen voedselpakket, en totaal geen gene voelen, om vlak bij het huis te komen, de kleine vogels bijna een hartverlamming bezorgen en mijn adrenaline tot het kookpunt brengen. Ik vermoord ze, roep ik dan, waarbij mijn huisgenoten in koor roepen, dat gaat niet want het is een beschermde vogelsoort. Grrrrrrrr…

Heel soms komt buurman kater even kijken en de vogelbende neemt dan een vlucht naar hogere sferen. Maar de linkerd heeft iets leuks bedacht, onder een grote uit de voegen gegroeide conifeer een schuilplaats te zoeken om vooral de voedselbank in de gaten te kunnen houden en wellicht uit op een smakelijk hapje. Allemaal nog te tolereren, maar als de Vlaamse gaai komt, steek mijn woede op tot een ware novemberstorm.

Toevallig stond gisteren in een van onze landelijke dagbladen dat er sprake was van een ware gaaieninvasie. 100.000 Vlaamse gaaien op Nederlands grondgebied. Oké, overdrijven is ook een vak, maar ineens bedacht ik, hebben die krengen mijn achtertuin uitgezocht om te overwinteren?

De ‘voortdurend krassende eikelzoeker’ verzoek ik vriendelijk mijn erf te verlaten en zich elders op te houden. Het schijnt een goed broedjaar te zijn geweest en dat vogeltuig komt als immigrant vanuit Tsjechië en Slowakije, zomaar en zonder inburgeringcursus.

Ik zal mijn moordneigingen bedwingen en een groot bord van zilverpapier plaatsen in de tuin met het opschrift: Verboden terrein voor Vlaamse gaaien.

Want ze hebben een hekel aan zilverpapier en nu maar hopen dat ze kunnen lezen. Of ik stuur buurman kater er op af, kunnen ze mij in ieder geval niet beschuldigen van massamoord!

© Maydana