De politiek luistert wél

We kampen op het moment met nogal wat ontevreden stemmers. Mensen die op een partij stemmen, om tegengas te geven. Omdat ze vinden dat de politiek naar ze moet luisteren. Wat ze doen is hetzelfde als boos worden omdat de huisarts niet wekelijks belt om te vragen of je nog wel gezond bent — maar dat verwacht niemand. Als je een probleem hebt, bel je de dokter, en dan luistert ie heus wel. Maar als je niet belt, komt ie ook niet vanzelf met de oplossing voor je kwaal. Logisch toch?

Hetzelfde is het met politiek – als je een probleem hebt, kun je dat op allerlei manieren duidelijk maken. Je kunt lid worden van een politieke partij, op burgerspreekuur komen, langs gaan op een open dag, een brief of e-mailtje schrijven, het informatienummer van de gemeente bellen, politici lastigvallen op Twitter, spreken op een hoorzitting of inspreken in een (deel)raadsvergadering, of je aansluiten bij een van de vele organisaties die actief zijn in je wijk of woonplaats.

Maar de mensen die klagen, doen dat over het algemeen helemaal niet. Nee, die gaan thuis in hun luie stoel achteroverleunend zitten mokken, dat ‘de politiek’ niet luistert. Die kijken nooit op de site van de gemeente wat er speelt en komen niet veel buiten – die stappen voor de deur in hun auto, stappen er ‘s avonds weer uit en zetten dan SBS6 aan, om vervolgens hun mening over de maatschappij te baseren op programma’s als Probleemwijken, De Tokkies en Hart van Nederland.

De politiek maakt maar één fout, en dat is de klagende burger gelijk geven wanneer deze stelt dat de politiek niet luistert. Daarmee houd je het idee in stand dat de burger eist en de politiek een soort uitvoerende instantie is die levert op aanvraag. De politiek zou die burgers juist moeten wijzen op hun eigen verantwoordelijkheden.

Wat nu gebeurt, is de omgekeerde wereld: men stemt op een partij om duidelijk te maken wat men niet wil. Terwijl het voor iedereen helder zou moeten zijn dat je pas krijgt wat je wilt, als je zegt wat je wilt en er iets voor doet. We wonen met zijn allen in Nederland – dat betekent dus dat we er allemaal iets voor moeten doen om er een prettig land van te maken. We kunnen niet allemaal achterover gaan zitten wachten tot een ander alles voor ons regelt (om vervolgens te klagen dat die ander zich te veel met ons leven bemoeit, dat dan ook nog).

De kloof tussen politiek en burger is je reinste flauwekul. Iedere politicus is een mens met een leven en wensen zoals ieder ander. De burger kan prima terecht – de bereikbaarheid van politici is waarschijnlijk zelfs nog nooit zo groot geweest, en iedere burger kan zelf politiek actief worden.

Ontevreden achterover gaan zitten is een keuze, geen aandoening die door iemand anders verholpen dient te worden.