Slagveld

Op het slagveld staan legers tegenover elkaar. Het gevecht begint. De tamboerijn speelt op zijn trommel, er klinkt trompet geschal. Trappelende paarden worden kalm gehouden tot het moment van uitrijden. Op elke heuvel, staan mannen het schouwspel gade te slaan.
Wat overblijft is een bloedbad, gewonden afgewisseld met doden, en ergens een winnaar die gaat toosten op de overwinning. Iedereen kent zijn plaats weer. Het systeem heeft zich herpakt, en over een jaar staan ze weer tegenover elkaar.
Behalve hier in Nederland. Al vallen hier geen doden, er vallen hier wel slechte verliezers. En hoewel ik geen aanhanger van een mistroostig minderheidskabinet, ze laten het nu maar zien ook. Een land met een demissionair kabinet is ook niet goed voor het beeld in het buitenland. Dan liever maar een gedoog variant, met Mozart die de belangrijkste viool speelt. Het geeft de rest, de verliezers, even mooi de tijd om te herpakken, hun wonden te verzorgen, om er straks weer te staan, zonder elkaar in de haren te vliegen, of tegenover elkaar te gaan staan op het slagveld.
Wij het volk, hebben gesproken. Helaas zit ons systeem al heel lang zo in elkaar, dat zij nu aan zet zijn. Misschien is het handig om bij de volgende verkiezingen meteen aan te geven wat je eigen voorkeur van coalitie zou zijn. De partijen zullen zo harder hun best moeten doen, om met elkaar tot een compromis te komen, om de kiezer betrokken te houden bij het te vormen kabinet. De meeste mensen zijn nu echter al afgehaakt. De schijnvertoning Binnenhof, heeft ze het hoofd doen schudden, en ze laten zich terug zakken in hun stoel onder het mom, het gaat toch nooit meer beter worden.

Ook voor een positief mens als ik, krijgt dit alles een te groot pias gehalte. Vele piassen bij elkaar, die uiteindelijk bezig zijn met het opvoeren van een toneelstuk, waar ik buikpijn van krijg. Moeten we misschien toch maar weer terug naar het slagveld, waar Jan Klaassen de Trompetter plaats moet maken voor Jan met de pet.