Blaffende honden bijten niet

Het wordt me meer en meer duidelijk, dat al dat grove taalgebruik en het afgeven op mensen en groepen, een teken van onmacht is. Een tijdje geleden is er een tweet van een medetwitteraar die meent dat feministen een soort hardlopers waren die liever in een rolstoel hadden gezeten. Allereerst vraag ik me dan af, waar “out of the blue” deze gedachte vandaan kwam. Er was in mijn gezichtsveld geen discussie gaande die deze richting opging. Aan de andere kant worden er wel meer opmerkingen en statements getweet, die kant noch wal slaan en die veel gevolg opleveren. Als je niet lacht wensen ze je een rotje in je kut (excusez le mot). Het was aan mijn adres. Ik ben afgehaakt bij die discussie. Misschien niet de juiste actie mijnerzijds, maar ik wist echt niks meer te zeggen, het was gewoon vuilbekkerij, het ging nergens meer over en waar zal ik dan op antwoorden.

Wat ik wel begrijp is dat ik als aankomend politicus op alles voorbereid moet zijn. Er zijn twitteraars en bloggers en er is Geenstijl en nog veel meer waar ijzige stukken geschreven worden over ieder die maar op de korrel genomen kan worden, of beter nog, hardvochtig onderuit gehaald kan worden. Ik was er een van. Hoge bomen vangen veel wind is het spreekwoord, en hoog ben ik helemaal net, of het moet zijn dat ik daar door de critici geplaatst word, aan de hoogste mast, in het ra, en dat terwijl ik niet van de torens wil schreeuwen, immers er valt niets te schreeuwen.

Op een avond keken we met ons allen, ik heb het nog steeds over Twitter, naar Theo Maassen. Ik kan zijn grapjes meestal wel waarderen, sommige raken ook weer kant noch wal, als hij zijn vriendin meent te moeten roepen met “Heee!!!”, de zaal lag plat #datdanweerwel, ik ergerde me alleen aan zijn manier van praten, het stotterende en hakkelende “TommyvanSesamstraat-taaltje”. Verder niets, een beetje taalverloedering is het en ook vervaging van normen en waarden, verder ontstond er wel een discussie, omdat ik twitterde dat ik weg ging zappen. Die eindigde in een over en weer toesturen van Youtube filmpjes.

Alles bij elkaar bijten we elkaar niet, zijn we gewoon aardig tegen elkaar, zelfs de mensen van de wat kritischere blogs en sites. Bea kan nog steeds tevreden zijn, want we twouden van elkaar, een goede twitteraar is soms beter dan een verre vriend.